Mijn Electromuziektips – Canada

Welkom terug brave lezer,

Mijn laatste blog stamt alweer uit de koude en donkere wintermaand januari. Ik heb sindsdien geen blog meer geschreven puur vanwege luiheid. Ik kan uiteraard wel beweren dat ik veel belangrijkere dingen te doen had, maar uiteindelijk zal dat uitdraaien dat op een stortvloed aan zowel goede als slechte smoezen. Vergeef mij, het zal voorlopig niet weer gebeuren en voor nu, veel plezier.

Electromuziek

Dat gezegd hebbende, wil ik graag door met waar ik het over wil hebben. Electromuziek. De meningen zijn sterk verdeeld wat ‘electro’ nou precies inhoudt. Velen kunnen House-muziek wel bestempelen als House, Rock-muziek wel bestempelen als Rock maar Electro is toch een klasse apart. Je zou het als een hoofdgenre van een boel genres kunnen zien, denk aan Drum ‘n Bass, Dubstep, House, Fidget en ga zo maar door. Ik weet voor mijn gevoel wat electro is en daar schrijf ik dan ook over. Soms kan dat rustige muziek zijn en de andere keren juist weer wat harder materiaal. De rode draad van mijn blog is om samen met jou zoveel mogelijk landen van de wereld af te gaan. Ik kies wekelijks een land en een tweetal DJs uit, waar ik dan over schrijf en nummers van laat horen.

Italië en Duitsland hebben we al gehad dus we vliegen nu even naar een heel ander gedeelte van de wereld, het immens grote Canada. Vandaag ga ik je voorstellen aan twee grootmachten in de muziekwereld uit dit prachtige land, namelijk niemand minder dan Tiga en Deadmau5.

Tiga

Tiga is naast dat die DJ is ook de grote man achter Turbo Recordings. Turbo Recordings is een platenlabel met grote namen zoals Chromeo, Proxy en Brodinski. Zelf heeft hij ook een flink aantal nummers uitgebracht en zijn deze worden vaak geremixed. Eén van z’n bekendere nummers is Sunglasses At Night;

Toch staat hij meer bekend om zijn remixes dan om zijn eigen nummers, met één van zijn nieuwste remixes van Jamie Liddell;

In zijn tijden als DJ presteert hij zoals maar weinig dat kunnen. Hij mixt de ene dikke track na de andere als één grote muziekgolf waarvan je niet anders kunt dan genieten. Tiga neemt tijdens zijn optredens het gehele publiek mee op sleeptouw om ze de beste avond van hun leven te geven. Dit Canadese fenomeen had ik trouwens zelf ook mee kunnen maken tijdens Koninginnenacht bij een feest in de Maassilo genaamd Révolt, ware het niet dat ik niet was weg te slaan bij onze Italiaanse vrienden Crookers.

Deadmau5

Deadmau5 mag je overigens uitspreken als Dead Mouse, oftewel Dode Muis. Een naam die velen bekend in de oren zal klinken, zeker nu hij ook op LowLands 2010 gaat draaien. Maar, wie is Deadmau5 nou eigenlijk? Wie is de man achter het grote masker met de muisoren? Hoe komt het dat deze artiest zo populair is? Het zijn vragen waar je allerlei antwoorden voor kunt bedenken maar eigenlijk is voor al die vragen één antwoord mogelijk: Het is Deadmau5. Zijn muziek, zijn masker, zijn geweldige DJ sets maar bovenal de manier waarop hij zijn publiek bespeelt is fenomenaal. Zodra hij een optreden heeft gegeven gaat zijn naam als lopend vuurtje rond op internet en mede dankzij dit soort mond-tot-mond reclame is hij zo groot geworden.

Deadmau5 is de alias van Joel Zimmerman en zijn muziekstijl wordt vaak beschreven als minimal techno en progressive house. Het grootste gedeelte van zijn muziek bevat geen zang maar een diepe bass, allerlei beats daardoorheen die weer voornamelijk bestaan uit herhalende lage tonen. Voor de gemiddelde radio-luisteraar zal zijn muziek vrij saai zijn en het enige wat wellicht nog bekend voor kan komen is het nummer I Remember in samenwerking met Kaskade, die ook wel een regelmatig op de bekende muziekzenders voorbij is gekomen.

Dit komt omdat de opbouw van zijn nummers vrij lang duren en vrijwel alle nummers uit weinig muzieksporen bestaan. Maar juist deze eenvoud zorgt ervoor dat zijn muziek zo goed is en er zijn eigenlijk geen vergelijkbare artiesten. Zijn muziek klinkt niet erg dansbaar, maar zijn optredens geven je een heel ander beeld.

Bij deze ben je veel meer te weten gekomen over de grootste Canadese DJs. Mocht je nog vragen, reacties, suggesties, gekke uitspattingen of totaal (on)zinvolle berichten achter willen laten, dan mag dat natuurlijk hieronder. Als afsluiter nog mijn persoonlijke favoriet van Deadmau5, het nummer Strobe.

(Hoogtepunt komt pas op 4:14 )

Mijn Electromuziektips – Duitsland

Dag brave lezer,

Na een lange tijd eindelijk weer eens een blog gevuld met genot voor je oren, ditmaal afkomstig vanuit Duitsland. Duitsland kent een clubscène waar je eigenlijk weinig van hoort tenzij je er helemaal in zit. Toch komen uit die undergroundscène veel artiesten voort die het grote publiek opzoeken en vaak met succes. In deze blog komen twee van mijn favoriete Duitse DJs naar voren; Paul Kalkbrenner en Boys Noize. Net als in mijn vorige blogs zijn alle namen van artiesten, albums en tracktitels klikbaar. Deze leiden je naar YouTube-filmpjes of meer informatie over de artiesten zelf.

We beginnen vandaag rustig, namelijk met Paul Kalkbrenner. Paul Kalkbrenner ken je wellicht niet, maar zijn nummer Sky and Sand moet je zeker wel kennen.

Zijn album “Berlin Calling”, afkomstig uit 2008, is tevens ook de soundtrack van de gelijknamige film (wat tevens ook een dikke aanrader is), Berlin Calling (IMDB) waar hij zelf de hoofdrol in vervulde. Zijn muziek kun je als depressief en melancholisch bestempelen, maar ik vind het eerder rustgevend. Zijn album Berlin Calling is namelijk ideaal om rustig de dag te beginnen of af te sluiten met tracks zoals Gebrunn Gebrunn en Altes Kamuffel. Ikzelf waardeer het in ieder geval enorm, jij zeker ook. De muziek in de film, Berlin Calling, is enorm goed verweven met de beelden en de scènes. Als je die film kijkt zul je de muziek beter begrijpen en zul je het nog meer gaan waarderen.

Afijn, je bent je dag inmiddels goed begonnen met Paul Kalkbrenner, dus we gaan nu over naar het hardere werk – Boys Noize. Boys Noize is de alias van Alexander Ridha, een Duitse DJ die al een tijdje bezig is. Zijn eerste album onder de naam Boys Noize genaamd “Oi Oi Oi” kwam uit op 25 september 2007 en was gelijk een dikke hit. Zo hoorde je tracks als Oh! en Arcade Robot al snel in mixes van andere DJs, waaronder deze geweldige remix van Oh! door A-Trak;

Boys Noize staat er ook om bekend dat hij live geweldig is, waardoor Oi Oi Oi nog beter tot z’n recht komt. We springen naar het jaar 2009, het jaar waarin hij zijn tweede album “Power” uitbrengt. Een deel van de fans vindt dit tweede album maar niks en vindt het totaal niet op zijn eerste album lijken. Ik daarentegen, vind het een briljant album. Favorieten waren in het begin Jeffer en Starter, maar eigenlijk zijn alle nummers op het album een genot om naar te luisteren. Jeffer en Starter zijn hieronder te beluisteren;

Nou brave lezer, veel plezier met luisteren en als je nog tips hebt of welke landen ik absoluut niet moet vergeten, dan hoor ik dat uiteraard graag van je.

Mijn Electromuziektips – Italië

Dag brave lezer,

Afgelopen avond was ik wat rond aan het speuren op internet en de vondsten in de vorm van geweldige geluidsgolven wil ik toch met jullie delen. Als je geen liefhebber bent van de hedendaagse electro-muziek dan heb ik je helaas weinig te bieden. Deze blog is namelijk volledig gewijd aan (de wat hardere) electro-muziek. Voor de liefhebbers is er geen betere manier om de Kerstavond mee te vullen. In deze blog komen twee Italiaanse duo’s voorbij; Crookers en The Bloody Beetroots.

Allereerst begin ik met een nieuwe single van twee Italiaanse DJs. Deze twee DJs vormen samen een duo genaamd Crookers. Crookers is in de mainstream vooral bekend geworden dankzij een remix van Kid Cudi – Day ‘n Night (Crookers Remix), welke veel gedraaid werd in clubs en discotheken. Afijn, op 11 november kwam hun nieuwe single genaamd ‘We Love Animals’ op YouTube te staan in goede kwaliteit. Deze single zal komen te staan op hun nieuwe album genaamd ‘Ton Of Friends’ die op 8 maart in de (digitale) winkels zal liggen.

Ik zal je niet langer in spanning houden, dus bij deze ‘We Love Animals’ door Crookers in samenwerking met Soulwax & Mixhell:

Ik heb het beste voor het laatst bewaard en wel The Bloody Beetroots. The Bloody Beetroots zijn te herkennen aan hun zwarte maskers en hun turquoise koptelefoons. Ook dit duo bestaat uit twee Italianen die zeker wel weten hoe ze een show weg moeten geven. Elke liveshow brengen ze de beste electrobeats en gaat het dak eraf. Ze zijn op dit moment mijn grote favoriet, maar je moet er zeker van houden – het is een flink stuk harder dan mijn grote favoriet Daft Punk.

Afijn, onderstaande mix werd gedraaid op Radio 1 (Engeland) bij de show van Annie Nightingale en duurt een klein halfuur – de mix is dus opgedeeld in drie delen op YouTube. Ik wens je alvast veel luisterplezier en als je stil kunt blijven zitten dan heb ik iets verkeerd gedaan. Geen zin in YouTube en wil je de volledige mix? Download hem hier.

Zo, dat was nog eens een mix. Hopelijk heb je ervan genoten. Ik wil je als brave lezer bedanken voor het lezen van m’n blog, fijne Kerstdagen wensen en ik kijk uit naar je reactie – is het je gelukt om stil te blijven zitten?

Mijn LinkedIn

Dag brave lezer,

Kees Romkes stelde mij de vraag hoe ik LinkedIn gebruik, wat mijn visie erop is en de totale functionaliteit ervan. Wat hebben ik en mijn leeftijdsgenoten eraan en hoe kan het ons helpen in het (toekomstige) leven?

Van een aantal mensen die pas een paar jaar in het bedrijfsleven zitten kreeg ik het advies om een account aan te maken. Het zou erg belangrijk zijn en het eerste wat je als resultaat krijgt als je je eigen naam op Google zoekt, is je LinkedIn-profiel. Vrij belangrijk natuurlijk, maar zegt je LinkedIn-account daadwerkelijk iets over jou als persoon?

Naar mijn idee niet. Natuurlijk, op LinkedIn heb je je werkervaring ingevuld en met wie je allemaal verbonden bent, maar toch is het allemaal vrij onpersoonlijk. LinkedIn is naar mijn idee nog heel erg web 1.0: informatie aanbieden en weinig/geen interactiviteit. Hierdoor kijken mensen niet dagelijks op hun profiel en dat is naar mijn idee fataal, vooral voor mijn generatie. Daarnaast kun je op LinkedIn niet laten zien wat er zo uniek aan jou is, je kunt niet zien wat naast je werkervaring jou zo uniek maakt. Prima dat je onwijs veel werkervaring hebt, maar ben jij echt van waarde voor anderen?

Ach, het zal wel dat ouderwetse idee zijn wat betreft het gescheiden houden van werk en privé. Naar mijn idee zal dit idee helemaal vertroebelen in de nabije toekomst – alles wat je op internet doet zal in elkaar opgaan. Je LinkedIn-profiel zal samengebundeld worden met je profielen van Twitter, Hyves/FaceBook en Last.fm en komt op één en dezelfde pagina te staan. Geen privacy meer zeg je? Jij bepaalt nog steeds de inhoud van je profielen. Jij bepaalt wie je vrienden zijn. Jij bepaalt wie je meest waardevolle (zakelijke) contacten zijn. Kortom, jij bepaalt nog steeds je internetidentiteit.

Wellicht kan ik dit wel makkelijk zeggen doordat ik nog geen werknemer ben, maar dit is hoe ik het zie. Ik probeer mijn leeftijds- en klasgenoten enthousiast te maken voor LinkedIn, maar als ze vragen “Wat heb ik eraan?” kan ik maar weinig dingen bedenken naast dat het een online CV is. Dit in tegenstelling tot de waarde van een eigen Twitter-account, waar je veel meer uit kunt halen.

Hoe LinkedIn naar mijn idee beter kan? Maak het persoonlijker. Maak van LinkedIn geen e-Curriculum Vitae maar een online portfolio – daarmee kun je jezelf veel beter onderscheiden en je persoonlijkheid laten zien. Daarnaast, integreer testen zoals Belbin en Kolb. Zo kunnen toekomstige werkgevers al enigszins zien hoe jij in een projectgroep fungeert en hoe jij het best presteert.

Tot zover mijn mening over LinkedIn en wat er beter kan. Zie ik LinkedIn verkeerd en moet het gewoon een online CV blijven? Zeg het me, brave lezer.

Mijn Google Wave

Dag brave lezer,

Zo te zien was je gister niet de enige die het begin van mijn blog heeft gelezen. Dankzij verschillende retweets op Twitter (bedankt @LadyLau en @KeesRomkes) waren er nog een flink aantal die mijn blog hebben gelezen. Jullie zijn enthousiast? Ik ben enthousiast.

Waar ga ik het deze keer over hebben? Google Wave. Wat Google Wave is ga ik niet tot op de details uitleggen, daarvoor is het onderstaande filmpje zeer geschikt en erg duidelijk.

Ik ga ook niet de minpunten van Google Wave uitdiepen, dat heeft Jerry Vermanen namelijk al perfect gedaan. Wat ga ik wel doen? Ik ga in op mijn toepassing van Google wave; hoe gebruik ik Google Wave in mijn huidige studietijd.

Het begon allemaal toen ik dankzij een vriend via Internet, Thomas, een invite kreeg. Hierdoor behoorde ik tot één van de eerste groepen die Google Wave mocht uitproberen. In de beginweken waren er weinig mensen en veel zagen het nut van Google Wave niet in. Zou dit aan deze mensen of aan Google Wave liggen?

Nu, enkele maanden later, gebruikt het grootste deel van mijn klas ook Google Wave. In het begin was het nog enkel voor de fun, het was iets nieuws, maar steeds vaker wordt er nuttig gebruik van gemaakt.

Een voorbeeld:
Aan het begin van een les wordt er door iemand een nieuwe Wave aangemaakt, diegene gooit iedereen uit de klas met Google Wave in de betreffende Wave en Waven maar. Aantekeningen worden niet meer individueel met pen op papier gezet, nee, ze worden in de Wave in aparte berichten gezet. De Wave-maker bundelt de beste aantekeningen samen tot één geheel en je hebt zowaar een mooi document met alle belangrijke punten in de les.

Dit brengt voor mij en mijn klasgenoten de volgende voordelen met zich mee;

• Het is zeer overzichtelijk en duidelijk, waardoor je je aantekeningen altijd terug kunt vinden.
• Een klasgenoot die dankzij ziekte afwezig is krijgt ook de belangrijkste aantekeningen en ziet wat er gedaan moet worden voor de volgende les.
• Een mooie Wave is iets om trots op te zijn. Het is leuk om met z’n allen een goede Wave te maken. De collectiviteit speelt dus een zeer grote rol. Dit zorgt ervoor dat je door elkaar gestimuleerd wordt om op te letten in de les zodat ook jij een goede toevoeging bent voor de Wave.
• Het bespaart veel tijd, waardoor je meer tijd hebt om op te letten. Jawel, ik typ zoals (bijna) iedereen veel sneller dan dat ik kan schrijven. Snel typen is een eitje, snel schrijven zorgt voor frustratie en minder correcte aantekeningen.

Nog een recent voorbeeld:
Vanmiddag zat ik met een projectgroepje te werken en we zaten te bespreken hoe we bestanden gingen uitwisselen om zo een document compleet te maken. De één zei dat die het naar iedereen had gemaild, de ander zei dat die het op BlackBoard (*LINK* http://nl.wikipedia.org/wiki/Blackboard) had geupload bij de Bestandenuitwisseling. Ik kwam met de vraag, ‘Waarom doen we niet alles via Google Wave?’. Dit scheelt namelijk zoveel miscommunicatie, onoverzichtelijkheid in mailboxen en het onnodig versturen van bestanden. Zo gezegd, zo gedaan en zo ontstond het volgende;

Je kunt elkaar makkelijk aanvullen, weet precies wat er al gedaan is en de open ruimtes vertellen je wat er nog gedaan moet worden.

Ik begrijp niet waarom leraren hier niet op inspringen. Ze zien ons in de klas bezig met iets nieuws, stellen de vraag wat we aan het doen zijn maar daar blijft het bij. Het biedt zoveel meer mogelijkheden dan BlackBoard en is veel overzichtelijker. Mijn opleiding is deel van het Instituut voor Communicatie & Media. Als er een nieuwe communicatiemiddel verschijnt, moet je dan niet als school of desnoods enkel als instituut een mail naar Google sturen met de vraag of elke student een Google Wave account kan krijgen?

Daarnaast is mijn vraag aan jullie, hoe gebruiken jullie Google Wave? Heb je er echt wat aan of moet de stap van overleg via e-mail naar Google Wave nog massaal gemaakt worden?

Google Wave accounts zijn op dit moment enkel te krijgen met behulp van een uitnodiging. Die zijn sinds een week in overvloed. Heb je interesse in Google Wave? Ik heb altijd een uitnodiging beschikbaar.

Mijn Eerste Blog

Dag brave lezer,

Dit is het is eerste bericht op mijn allereerste blog. Vaak genoeg heb ik getwijfeld om een blog te starten, omdat ik niet goed wist waarmee ik het moest vullen. Zelfs dit hele bericht heb ik tot nu toe alweer drie keer verwijderd en opnieuw getypt. Uiteraard moet het boeiend genoeg zijn om jou te vermaken, interesseren dan wel informeren. Bovendien moet het ook nog eens interactief zijn – jij als lezer zorgt ervoor dat deze blog bestaat en kunt mij uiteraard aanvullen of uitfoeteren.

Waarmee wil ik mijn blog vullen? Met wat mijn zintuigen allemaal mee maken. Dit kan zijn wat ik allemaal lees op internet, welke ontwikkelingen ik interessant vind, welke films je zeker moet kijken of welke muziek je zeker moet luisteren. Ik houd van nieuwe ontwikkelingen. Nieuwe ontwikkelingen zijn mijn brandstof. Van nieuwe ontwikkelingen binnen social media als Hyves en Twitter tot het nieuwste nummer van Boys Noize.

Nieuwe ontwikkelingen zijn de brandstof van Internet. Jij maakt een
grappig, grof of geil filmpje en het wordt massaal rond gestuurd? Pats, je hebt een goede viral te pakken. Eén week ben je het ding op internet. Daarna ben je vergeten. Iemand anders is aan de beurt. Die ontwikkelingen vind ik enorm interessant en ik volg ze graag. Ik vraag mensen wat ze ervan vinden, wat er juist leuk aan is en of ze het rond gestuurd hebben. Als het zelfs doorgedrongen is tot het Friese dorp waar ik geboren en getogen ben dan weet ik genoeg – de viral is geslaagd.

Waarom ik het allemaal zo leuk vind? Het zit in mijn bloed. Een schoolproject dat een jaar duurt? Blegh, na twee maanden heb ik het wel gezien. Mijn motivatie is weg. Ik moet steeds geprikkeld worden. Steeds moet er iets zijn dat nieuw is, iets dat mij inspireert en waarbij ik mijn creativiteit kwijt kan. Als dat eenmaal weg is, hoeft het voor mij niet meer. Je zou het gebrek aan doorzettingsvermogen kunnen noemen, maar dat zie ik anders. Zodra een project, internetpagina of artiest mijn interesse net lang genoeg vast kan houden ben ik fan. Ik doe er alles aan om een project tot een succes te maken, pluis die hele internetpagina uit, luister alles van die artiest en ik verspreid het aan iedereen waarvan ik denk dat het ze interesseert. Houdt het mijn interesse niet lang genoeg vast? Ik raak ongemotiveerd, klik die internetpagina weg en skip naar de volgende artiest. Alles en iedereen die de Sjoerd-proef doorstaat zul je hier terugvinden. Vind je jezelf of je internetpagina hier terug? Bravo, applaus, ik ben je fan.

Als jij nu nog steeds leest, dan heeft mijn eigen blog de Sjoerd-proef doorstaan. Hoera.

Tot zover mijn eerste blog. Als ik het goed gedaan heb heeft dit eerste bericht jou vermaakt, geïnteresseerd of geïnformeerd.

Bedankt, mijn brave lezer.